Fillin' Up

Four months rush past like a dream. Friends were blessed with kids..a few of them lost loved ones..but over and all it was a great summer. I installed a new airconditioner at home in April but am soaking in its pleasures just now, just after a not-too-huge electricity bill turned up, to be precise. The waters at Adhisayam amusement park, Madurai gave a welcome change and laid the foundation for many new things which i will share in the due course of time. My cutie cousin sis got married this month. It was a wonderful moment for a family get-together but somehow the spark was missing. And the new vaccum cleaner works wonderfully well, may be a lot depends on the skill of the person operating it, thats what my partner says every weekend and i find myself holding that machine every Sunday. At least it helps me finish my job with not much mess. And my much awaited revised pay package is finally in shape and may materialise by the end of August. Will try and update once again before this month-end. Have so much to share.....

Women's Day Celebrations

On the occasion of Womens' Day, I wish to share my joyous greetings with all the women in my life. "May the spirit of freedon.. joy of womanhood.. power of equality.. and the celebration of life be yours..today and forever" was the message I sent out to my friends and family.

It is sad that women are fighting it out for 33% reservation in parliament. Should it not be 50%? I, for one, do not think reservation of any percentage is needed at all. It is belittling women. Why just 33% or 50%? Are they not capable of more than that? If they are, what is rightfully theirs cannot be held back from women for too long. What percentage of reservation did Smt.Pratibha need to become President? Or for Sania to excel in tennis? To the eternal Kalpana to fly away to the stars?

On the lighter side, a friend of mine took exception to me wishing her on Women's Day. The reason? She claims she is still a girl. Was she right? Funny species indeed!

மூழ்காத ship தானா?

வலைப்பதிவிற்க்கு விஜயம் செய்து கருத்துக்களை பதிவு செய்த நண்பர்களுக்கு நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

பள்ளிக்கூட நாட்களில் 'இயந்திர வாழ்க்கை' என்ற வார்த்தையை கடந்த போதெல்லாம் புரியாத அதன் பொருள், வாழ்க்கை மையப் பகுதியில் நிலை கொண்டுள்ள போது...புரிய மட்டுமல்ல, உணரவும் முடிகின்றது. பள்ளியிலும், சிறிது காலமே கிடைத்த கல்லூரி வாழ்க்கையிலும் என் வாழ்வை வசந்தமாக்கிய நட்பு மலர்களை என்றுமே மறக்க இயலாது. அந்த உறவுகளை சந்திக்க அல்ல..நினைக்க கூட நேரம் இல்லாமல் பொருள் தேடி ஓடும் அவலத்தை எண்ணும் போது, நான் விரும்பிய இலட்சிய வாழ்க்கை இது தானா என்று என் மனக்குரல் கேலி செய்கின்றது. நட்பைப் பற்றி எனக்கு வரும் குறுந்தகவல்கள் போற்றும் அளவுக்கு நான் நட்புக்கு மரியாதை செய்தேனா என்பது கேள்விக்குறி தான். பாலைவனத்தின் சுவர்ணங்கள் போல என்னிடம் எஞ்சியுள்ள நட்பை எண்ணிப் பார்க்கவும் போற்றவும் பாதுகாக்கவும் விழைந்ததால் ஏற்ப்பட்ட முயற்சி தான் இந்தப் பதிவு.

யோசிங்க.....

மிகவும் பாரமான ஒரு விஷயத்தை மனம் உள்வாங்கும் போது ஏற்படும் அழுத்தத்தின் அளவு அந்த உள்ளத்தின் அழகை பிரதிபலிக்கும்.
சக மனிதனின் வலியை நாம் உணர முற்படும் போது நம்மையும் அறியாமல் அந்த வலியை பங்கிட்டுக் கொள்கிறோம் என்பது தானே உண்மை?

எவ்வளவு விரைவாக நம் மனம் அந்த அழுத்தத்தை விட்டு வெளிவருகிறதென்பது நாம் எவ்வளவு பக்குவப்பட்டிருக்கின்றோம் என்பதை பொறுத்தது. அனுபவப் பள்ளியில் கற்ற பாடங்களின் மதிப்பை உணர்த்தும் தருணம் அது.

மன அழுத்தம் விடுபட :
எல்லா நாடுகளிலும் பேசும் மொழியை தாய் மொழி என்று அழைப்பது ஏன்?
எல்லா நாட்டிலும் அதே நிலைமை தான், தந்தைகள் பேசுவதேயில்லை.

அட...சிரிங்கப்பு.....!

வாழ்வு மாயமா?

எனது அருமை நண்பர் திரு.ஜோஃபி என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்ட பல மின்னஞ்சல்களில் என் மனதை விட்டு விலக மறுத்த ஒன்று..













The girl in the picture is Katie Kirkpatrick, she is 21 . Next to her, her fiancé, Nick, 23. The picture was taken shortly before their wedding ceremony, held on January 11, 2005 in the US . Katie has terminal cancer and spend hours a day receiving medication. In the picture, Nick is waiting for her on one of the many sessions of chemo to end.

In spite of all the pain, organ failures, and morphine shots, Katie is going along with her wedding and took care of every detail. The dress had to be adjusted a few times due to her constant weight loss .

An unusual accessory at the party was the oxygen tube that Katie used throughout the ceremony and reception as well. The other couple in the picture are Nick's parents. Excited to see their son marrying his high school sweetheart.

Katie, in her wheelchair with the oxygen tube , listening to a song from her husband and friends .

At the reception, katie had to take a few rests. The pain did not allow her to stand for
long periods

Katie died five days after her wedding day. Watching a woman so ill and weak getting married and with a smile on her face makes us think..... Happiness is reachable, no matter how long it lasts . We should stop making our lives complicated.
Life is short
Break the rules
forgive quickly
laugh constantly
And never stop smiling
no matter how strange life is
Life is not always the party we expected to be
but as long as we are here, we should smile and be grateful. Such deeds need a lot of courage & the right attitude to LIVE LIFE....

கனா கண்டேன்..

அன்பு நண்பர்களுக்கு வணக்கம். சுமார் ஒரு வருட காலத்திற்கு பின்பு மறுபடியும் என்னுடைய வலைபதிவினை துவங்க உள்ளேன். 365 நாட்களில் எத்தனையோ மாற்றங்கள்...விலகிப் போன பந்தங்கள்....நெருங்கி வந்த நட்பு....ஒரு அறுவை சிகிச்சை தந்த உளவியல் மாற்றம்....வாழ்க்கையையும் உலகையும் நோக்கி ஒரு புதிய பார்வை...பகிர்ந்து கொள்ளலாம் வாருங்கள்.....எதிர் வரும் நாட்களில்....